de todo un pouco

mércores, 19 de setembro de 2018

SENDA DO OSO, HORRIBLEMENTE BELA


          Conocemos  "horriblemente bela"  Senda do Oso, gracias as nosas veciñas de Paradela, xa que elas a visitaron fai un tempo atrás e compartiron imaxes nas súas redes sociais  que espertaron  a nosa  curiosidade por este bellísimo lugar,  e a través de elas,  e tamén investigando nos  mesmas sobre dita senda,  tras consultar diversas páxinas en internet para documentarnos un pouco sobre si esta ruta sería axeitada para nos, decidimos  coller as nosas mochilas e  partir de cara a esta  espectacular  paraxe.

      Partimos as 6.30  de Portomarín, onde nos esperaba o  noso autobús habitual para partir  dirección Proaza, posto que foi alí no cercado oseiro onde empezamos a nosa peregrinaxe por estas paraxes asturianas que tanto nos gustaron.












         

          Como e habitual en nós, fixemos un pequeno descanso no camiño, xa que o viaxe era longo, para poder tomar o primeiro café do día, e facer a primeira foto  cos nosos condutores, posto que a maioría das veces levamos dous para aproveitar o día o máximo, sen problemas horarios para eles, que como todos sabedes, non poden ter os discos activos mais de 15 horas diarias. Para elo e aproveitando que tivemos que desviarnos a Mondoñedo, por estar a autovía pechada por mor da néboa, fixemos un alto no bar do Rei das Tartas para estirar as pernas e repoñer un pouco de forzas para iniciar despois xa a ruta sen outro tipo de pausa.





         Iniciamos de novo ruta, agora hasta o cercado oseiro, en Proaza, contemplando xa as preciosas paisaxes o noso paso, que non era mais que un adianto do que nos estaba esperando.

          En un principio, e vistas as predicións meteorolóxicas na zona, temíamos que o tempo non fora tan desexable como nos gustaría, pero unha vez alí, pronto nos demos conta que o día non podía ser mais agradable para pasear tranquilamente, sen presa, por unha das paraxes mais fermosas que encontrei o longo da miña vida.






        Empezamos o percorrido; non sen antes ler as indicacións que se nos fan en este cartel. En un principio discurre por un verde val entre montañas, onde e frecuente ver vacas pastando en un verde que parece unha inmensa alfombra, aínda mesmo en esta época avanzada do verán, polos marxes da senda a vexetación predominante e de avelaneiras; sorpréndenos, que durante toda a ruta, non contemplamos ningún tipo de vexetación que  non fose autoctona.

        Xa pronto encontramos o cercado oseiro, onde están en seme liberdade as osas Paca e Tola, que contemplamos a unha de elas durmindo placidamente dende a mesma senda, paramos no mirador do cercado para seguir a diante, por unha senda, que como era un dia laborable, venres, solo en algunhas ocasións nos encontramos con algúns ciclistas, os que a veces nin sequera sentíamos acercarse.





          Despois de un rato de camiño encontramos un pequeno pobo, ligada claramente a súa forma de vida a senda, con varios postos de aluguer de bicicletas, e con algún chiringuito onde poder refrescarte antes de entrar o Desfiladeiro de Peñas Juntas.




          
        A súa entrada encontramos este cartel, que nos chama a atención, e nos preguntamos ¿como algo pode ser horriblemente Bello?, pero unha vez dentro do desfiladeiro comprobamos que efectivamente e horrible!!! Pero o mesmo tempo, moi moi moi belo, e por iso decidín poñerlle a esta entrada o titulo de “ Senda do Oso, horriblemente bela”,  facendo honor as palabras de a rexenta María Cristina, por conxugar tan ben estes dous adxectivos tan dispares.

          Empezamos o percorrido polo Desfiladeiro de Peñas  Juntas, acompañadas en todo momento polo Rio Trubia o noso carón, e polo outro marxe do río a carreteira  AS 228, en algúns momentos o desfiladeiro estreitase tanto que xa non hai cabida para os tres,  soamente cabe o rio, discorrendo a carreteira e a senda por túneles escavados baixo a roca












          Creo que pouco se pode engadir de esta espectacular paisaxe, posto que as imaxes falan por si soas, solo que o desfiladeiro de Peñas Juntas ten uns 4 uns  km de lonxitude, e unha vez dentro non se pode saír e sumados a os cerca de 4 km que hai dende o cercado oseiro onde empezamos fan uns 8 km, que discorren por unha senda practicamente chan sendo un percorrido asumible para calquera persoa, independente da súa forma física.







          
         Chegou un momento que nos cruzamos coa N- AS 228, e decidimos chamar o autobús  que pasara a recollernos, e continuar dirección o embalse de Valdemurio onde tiñamos constancia de que había unha área recreativa, outra fermosa paisaxe para desfrutar antes de ir a comer a Taberga onde tiñamos feita a reserva.  

          Estas son algunhas imaxes tomadas en Valdemurrio, que vos deixamos posto que elas falan por si soas, e para non facer a entrada tan extensa.












  



             

         De aquí  de novo en autobús collemos dirección Teberga, para tomar un descanso mentres desfrutábamos de un bo xantar no restaurante Casa Lauréano, que rexentado por unha galega de Laxe, nos serviron en unha terraza exterior un abundante xantar composto de fabada, cocido tebergues, macarróns, cabrito, bacallau, terreira, e pósteres  tamén variados miña nai....alí comida non nos faltou.....😋😋😋











Xa despois de comer, acordamos facer unha pequena visita a Gijón para rematar a xornada, estivemos paseando por o paseo litoral visitamos o porto deportivo, palacio de Revillagigedo, e un pequeno callexeo  arredor do múelle deportivo decidimos dar volta para a casa, con outra viaxe as costas da que gardaremos un fermoso recordo.










          








































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































 

















xoves, 15 de xuño de 2017

PORTOMARIN....¿NOS GUARDAS EL SECRETO?


Se consultamos a Galipedia  ou calquera outra das numerosas fontes sobre a historia de Portomarín, podemos ler,  entre outras cousas, que e un concello da provincia de Lugo, que pertence a comarca de Lugo e a Ribeira Sacra, que  o seu xentilicio e portomarinense.

Os diferentes arquivos históricos tamén fan alusión os numerosos vestixios atopados o longo do concello xa dende os tempos da prehistoria (medorras e castros repartidos o longo da súa xeografía, un dos mais destacados o Castro de Castromaior).

Dinnos tamén que a primeira ponte romana  sobre o  Río Miño foi construída no século II, habendo vestixios de este pobo no Códice Calixtino, onde aparece Portomarín  denominado como Pons Minea  ( ponte do Miño).

Así, podemos seguir facendo historia o longo da Idade Media, onde a Orden de Santiago, a Orden do Temple, e a de San Xoán de Xerusalén, monxes que debido o  seu carácter guerreiro mandaron construír a Igrexa de San Xoán con aspecto de fortaleza.

Xa na Idade Contemporánea temos multitude de alusións a declaración da  vila como Conxunto Histórico- Artístico no ano 1946, ou a construción do Encoro de Belesar que sepultou a vila  sendo trasladada  o Monte do Cristo no ano1962, onde o seu patrimonio cultural foi trasladado pedra a pedra o seu enclave actual, ou que no ano 2016 foi declara vila de interese turístico.

Tamén e sobradamente coñecido a súa vinculación co Camiño de Santiago que cruza todo o concello.

Pero menos coñecidas son as fermosas paisaxes, con numerosas vistas o pobo, e distintos sendeiros que rodean o embalse e zonas próximas   onde podemos perdernos en un bosque, durmir o lado de un río, buscar a Estrela Polar ou simplemente........esquecernos das moitas tensións as que nos somete o ritmo de vida actual, comparto con vos este vídeo que o             Concello de Portomarín fixo para promocionar esta parte mais descoñecida  do concello,  pero............¿¿.gardádesme o segredo??.

 
Aqui queda o enlace o video que o concello encargou a 60 ráfagas  para promocionar esta faceta mais descoñecida do  turismo de  portomarin........PORTOMARIN...NOS GUARDAS EL SECRETO??

xoves, 27 de abril de 2017

ALGUNAS ACTIVIDADES DA ASOCIACIÓN NO 2017





Solemos utilizar este blog para comentar cousas que pasan no noso concello e mais e unha plataforma para ir contarvos  o que imos facendo na nosa asociación na que ultimamente tivemos un montón de actividades das que non demos conta.


E como di o refrán que ovella que vala bocado que perde, xa imos empezar a contarvos mais ben con imaxes as nosas ultimas actividades que intentaremos resumir todas en este post.



GRAVACIÓN DE GRANDES LUGARES


A TVG, púxose en contacto con nos para a gravación do programa Grandes Lugares, no que participamos de unha maneira moi activa pasando un bonito día de gravación  do que dan conta estas imaxes.

A gravación prolongouse durante todo o día 9 de febreiro de 2017,  fomos a comer co equipo de gravación a Adega de Cabanas, un menú riquísimo do que dan testimonio tamén as fotos.




Esta era a mesa que nos esperaba para o acontecemento



Sandra co equipo de gravación




Os chourizos o inferno fixeron as delicias de todas











VISITA AS TORRENTES DE MACARA E BALNEARIO DE PAMBRE
Coa chegada da primavera solemos reiniciar as saídas e excursións, e esta foi a primeira do 2017.
           Un sábado de marzo, collemos os nosos coches, roupa e calzado cómodos e dispuxemos a pasar unha velada en contacto ca natureza a primeira hora da mañas e xa terminada a visita as torrentes, unha xornada de relax no Balneario de Pambre con unha comida todas xuntas no Pazo de Lodeiro e posterior visita a Feira do Viño de Chantada onde algunhas de nos estivemos de festa hasta xa ben avanzada a noite, en este vídeo temos algunhas das moitas imaxes que son reflexo da fermosura de estas paraxes




O expectacular da pasaxe ben merece un momento de relax  e de descanso observando e escoitando o ruido da auga








                 Mereceo a pena chegar ala arriba









Despois da caminata un relaxante baño termal antes de partir para o Pazo de Lodeiro a disfrutar de un bo xantar en un ambiente moi acolledor 





 Xantando no Pazo de Lodeiro, onde como de costumbre fixemos a foto de familia.









INAURACIÓN DO FORNO COMUNITARIO DE PORTOMARIN 


O pasado 15 de abril, véspera da Festa da Augardente,  fomos noticia no Progreso por participar na inauguración do forno colectivo que o concello mandou construír  para uso comunitario dos veciños, elaborando a primeira fornada de pan entre algunhas de nos e o alcalde Juán Serrano que se encargou persoalmente de quentar o forno.
O pan e as empanadas que se fixeron coméronse acompañando a riquísima paella que preparon membros  da Asociación Río Miño.
Como testimonio de esta tarde  na que  o alcalde nos obsequiou a todas as que participamos con unha botella de un champan especial para a ocasión quedaron todas estas fotos que vos deixamos.





Traballando con ganas



                       O alcalde metendo o primeiro pan no forno













 Botella de champan obsequio do alcalde Juan Serrano para a ocasión


 Este foi o resultado da fornada






@s forneir@s co pan xa elaborado







As empanadas repartíronse entre os asistentes a inauguración





FESTA DA AUGARDENTE




Un dos actos que sempre e habitual na Festa da Augardente e a nosa exposición, a que montamos con gran entusiasmo porque sempre contamos con un gran número de visitantes, o que nos anima a seguir mostrando os nosos traballos, e celebrar tamén unha xornada festiva xuntas, disfrutando dos actos que se ofrecen ese día dende a misa e a procesión hasta  rematar a verbena
Este ano, ademais da exposición, celebramos outro acontecemento, que foi o nomeamento da presidenta da nosa asociación Dama da Serenísima Orden da Alquitara; acudindo alí todas as que podemos para  acompañala no nomeamento, de todo isto, son fel reflexo todas estas imaxes e vídeos



                    vídeo da exposición de manualidades



       

                                                

  Algúns momentos da exposición  






NOMEAMENTO DA NOSA  PRESIDENTA COMO DAMA DA SERENÍSIMA ORDEN DA ALQUITARA